Voor Enzo Ferrari was de tijd echter nog niet rijp om grootschalige wijzigingen door te voeren, al boekte hij al jaren overwinningen met zijn racewagens met centraalgeplaatste motor. Dus werde 365 GTB/4 ontwikkeld: een eerbetoon aan snelheid. Met zijn agressieve en aantrekkelijke uiterlijk dat eerder levendig dan elegant was, was dit de laatste ware Ferrari 'berlinetta' met voorin geplaatste motor. Althans, tot 1996, toen na een kwart eeuw van centraalgeplaatste motoren dit onweerstaanbare concept nieuw leven werd ingeblazen door de presentatie van de 550 Maranello.
De 365 GTB/4 werd in 1968 gepresenteerd tijdens de autosalon van Parijs en kreeg spontaan de bijnaam Daytona, ter nagedachtenis aan de roemruchte overwinning die twee fabrieks- P4's en een P3 een jaar eerder behaalden tijdens deze befaamde Amerikaanse 24-uursrace. Deze bijnaam bleef hij houden, al werd hij nooit officeel erkend.
Zowel de Berlinetta als de Spider waren voor zien van een 4,4 liter V12 motor welke 352 pk leverde bij 7500 toeren per minuut. Dit kon de Berlinetta op een top snelheid van 280 km/h brengen en de open versie haalde een top snelheid van 260 km/h.
In mechanisch opzicht dwong de Ferrari Daytona onmiddelijk respect af als een van de opmerkelijkste Frans Turismo-auto's aller tijden. Het rond een buizenframe opgebouwde onderstel bleef in beginsel gelijk aan dat van de 275 GTB/4. Korte wielbasis, onafhankelijke wielophanging met voor en achter dubbele traingeldraagarmen en geventileerde remschijven op alle wielen. De voorin geplaatste motor met dry-sump werd zo ver mogelijk naar achter en laag afgehangen; de unit met gecombineerde versnellingsbak en differentieel werd achterin geplaatst. Dit model werd eveneens voorzien van de 365-motor met een inhoud van 4,4 liter, zij het me de dubbele bovenliggende nokkenassen van het Sport-Prototype P uit de racerij. Dankzij de uitgekiende configuratie en techniek kon de Daytona dit motorgeweld uitstekend op de weg zetten.
Pininfarina rondde het opmerkelijk krachtige geheel af met een prachtig koetswerk. Het meest innovatieve aspect van de nieuwe Berlinetta was de voorkant, die niet langer was voorzien van een klassieke Ferrari grille en over de hele breedte een plexiglazen strook kreeg die de koplampen, stadslichten en richtingaanwijzers afdekte. Deze strook liep naadloos over in de reusachtige motorkap en vertoonde een knikje om aan te sluiten op de voorschermen. De motorkap was voorzien van twee grote uitstroomsleuven. Het was een gewaagd ontwerp dat, na jarenlange aanbidding, afrekende met de traditionele ovale grille - een door iedereen herkend stijlelement, een mythe, een droom, een vaandel. De grille was vervangen door een bijna onzichtbare gleuf tussen de bumperelementen. Twee jaar na zijn presentatie werd de voorkant herontworpen teneinde te voldoen aan de Amerikaanse regelgeving, en werden inklapbare koplampen met toegevoegde verstralers gemonteerd, die in ingeklapte toestand schuil gingen achter twee 'oogleden' die prachtig aansloten op het plaatwerk.
Ook opvallend was de aërodynamische rand aan de achterkant van de motorkap die tot doel had de ruitenwissers in ruststand uit de rijwind te houden. De luchtstroom werd keurig lagns de brede voorruit geloodst. Ook de profilering in de flanken viel op en onderbrak de hoge zijkanten op verantwoorde wijze. De profilering liep aan de achterkant door tot net boven de bumper. Het achterpaneel was afgekeken van de pleziervaart en helde iets naar voren over - dit zou een steeds terugkerend stijlelement worden op toekomstige Ferrari's.
Er werden ook enkele verfijningen aangebracht die haaks leken te staan op de krachtige uitstraling van dit model. Hierote behoorden de bumpers, elk bestaande uit twee hoekelementen, de portiergrepen die bijna onzichtbaar waren aangebracht aan de voet van de dakstijl, de ronde achterlichten die eenvoud uitstraalden en door latere modellen werden overgenomen en de twee dubbele uitlaatpijpen die ver onder het achterpaneel uitstaken.
En jaar later, enkele maanden na de historische overname van Ferrari door Fiat (21 juni 1969), presenteerde Pininfarina de Daytona in open versie, waardoor hij aansluiting vond bij het concept van de twee jaar eerder uitgebrachte 275 GTS/4 NART. De Spider 365 GTS/4 nam van de Berlinetta het rauwe vermogen over, maar dat werd verpakt in een nonchalant en elegant koetswerk dat uitsluitend geschikt leek te zijn voor gebruik bij droog weer. Het zijaanzicht was vlotter geworden, terwijl de bagageruimte werd verlaagd tot de taillelijn. De profilering op de flanken werd geaccentueerd door een contrasterende lakkleur en de Borrani-spaakwielen kregen aanvankelijk matgepolijste lichtmetalen velgen en verchroomde spaken. De productie-uitvoering werd echter voorzien van lichtmetalen wielen met centrale vleugelmoer.
Tijdens de autosalon van Frankfurt, waar de 365 GTS/4 wrd gelanceerd, werd de Ferrari getoond in een opvallend felle gele lakkleur die niet alleen opviel, maar ook deel uitmaakte van het ontwerp. Kleur werd destijds niet alleen gezien als handelsmerk of communicatiemiddel, maar ook als middel om de vormgeving te accentueren. Op de latere Pininfarina-Ferrari's werd het gebruik van kleuren een steeds belangrijkere parameter voor de vormgeving. Men bleef de traditionele kleuren van Ferrari aanhouden, maar bij elk ontwerp hoorde een specifieke kleur. Een maand later, tijdens de autosalon van Parijs, toonde Pininfarina een derde vaiant op basis van de Daytona in de vorm van een valse hardtop coupé met tweekleurenlakwerk, prominente roestvrijstalen rolbeugel en uitneembare achterruit. Deze stijlkenmerken gaven het geheel echter een zwaarder uiterlijk, ondanks de pogingen om de stroomlijn te verbeteren en de toepassing van fijnere bumpers. Deze speciale coupé streefde als het ware zijn doel voorbij. Dat was echter niet het geval bij de originele Berlinetta en Spider, die beide door Scaglietti werden gebouwd. Alles productierecords voor een individueel model van Ferrari werden verbroken: er werden meer dan 1400 exemplaren gebouwd, inclusief 19 Berlinetta's voor de racerij.
Hieronder enkele afbeeldingen van de Ferrari 365 GTB/4 en de GTS/4;
Hieronder ook nog een video van de Ferrari 365 GTB/4 'Daytona';
